Holy Trinity Polish National Catholic Church 880 Barton Street East, Hamilton, ON L8L 3B7 905-549-0470

jezus-woda-chlopczyk-las

 

PODSTAWOWE  ZASADY  WIARY  PNKK

1. Wiara w jednego Boga, jako podstawa religii objawionej, jest łaską Bożą. Powołaniem Kościoła jest szerzyć wiarę w Boga.
2. Kościół naucza, że istnieje jeden Bóg, Wszechmogący stwórca wszystkiego; On jest źródłem życia nadprzyrodzonego, jest celem wszystkich stworzeń, których losami kieruje sam w swej Opatrzności, zbawia przez zasługi Syna swego Jezusa Chrystusa i uświęca mocą Ducha Świętego. Bóg Ojciec, Syn Boży i Duch Święty stanowią Trójcę Świętą, w którą Kościół wierzy i czci Ją.
3. Trójca Święta – to dogmatyczne określenie, ujmujące istnienie Boga w Trzech Osobach. Zgodnie z nicejskim wyznaniem wiary Trójosobowy Bóg objawia się człowiekowi jako Ojciec, Syn Boży i Duch Święty, jednak każda z tych osób jest tym samym, jednym Bogiem, ale są oddzielnymi osobami, różniącymi się pochodzeniem i wzajemnymi relacjami.
4. Syn Boży stał się człowiekiem w osobie Jezusa Chrystusa, który jest prawdziwym Bogiem i prawdziwym człowiekiem, Zbawcą ludzi, który żył na ziemi, umarł za ich grzechy i zmartwychwstał.
5. Duch Święty – trzecia Boska Osoba Trójcy Świętej, pochodzi od Ojca i Syna. Pan Jezus nazywa Go “Duchem-Pocieszycielem”, “Duchem Prawdy” ( J 15, 26-27).
6. Kościół w swej nauce wiary i moralności stoi na gruncie prawd objawionych zawartych w 72 kanonicznych księgach Pisma św., szczególnie Nowego Testamentu, a objaśnionych przez Tradycję kościelną.
7. Streszczeniem prawd wiary jest Wyznanie Wiary Nicejsko-Konstantynopolitańskie oraz  Skład – Symbol Apostolski.
8. Tradycja Kościelna jest to nauka, którą głosił Kościół Święty pod natchnieniem Ducha Świętego , a która zawarta jest w orzeczeniach soborowych, w dokumentach kościelnych, w księgach liturgicznych i w pismach Ojców Kościoła.
9. Ojcowie Kościoła (Patres) byli to pisarze i teologowie we wczesnym chrześcijaństwie (do VIII wieku). Nauka starożytnych i wczesnośredniowiecznych Ojców Kościoła, a także dział teologii zajmujący się ich nauczaniem, nazywa się patrystyką.
10. Kościół wierzy w zmartwychwstanie i wniebowstąpienie Jezusa Chrystusa oraz w zesłanie Ducha Świętego.
11. Praktyczne wykorzystanie dzieła odkupienia jest uświę­ceniem, które dokonuje się przy współdziałaniu człowieka z Du­chem Świętym, który pochodzi od Boga Ojca i Syna. Łaska Boża i dzia­łanie Ducha Św. są nieodzowne do zbawienia. Bóg, nie krępując wolnej woli człowieka i pozostawiając mu możność wyboru mię­dzy dobrem a złem, stwarza dla człowieka podstawę do nagrody lub kary ze strony Boga.
12. Nie przez wzgląd na nagrodę lub karę, lecz kierując się pragnieniem dobra dla własnego człowieczeństwa, wyniesio­nego przez Jezusa Chrystusa do godności synostwa Bożego, ma chrześcijanin obowiązek wcielania ideałów ewangelicznych w życiu indywidualnym i społecznym. Obowiązek ten potęgują pozytywne nakazy Boże zwane przykazaniami.
13. Z wiary w Boga wypływają podstawowe postulaty dla życia indywidualnego, rodzinnego, społecznego i stosunków międzyludzkich – zwane normami moralności. Na straży norm mo­ralności chrześcijańskiej stoi sumienie, a wykładnikiem tych norm jest Kościół na mocy swego posłannictwa.
14. Kościół naucza, że każdy człowiek żyjący na ziemi rodzi się z duszą nieśmiertelną, stworzoną przez Boga; człowiek ma obowiązek tę duszę zbawić, czyli doprowadzić ją do połącze­nia z Bogiem. Zbawienie gwarantuje, z woli Bożej i na mocy nauki Jezusa Chrystusa,  żywa wiara, dobre uczynki oraz chrześcijańska miłość , wprowadzone w życie przy pomocy łaski Bożej.
15. Kościół w swym nauczaniu podkreśla jedność Boga, Jego duchowość, wieczność, wszechmoc, świętość, sprawiedliwość, a nade wszystko miłosierdzie i dobroć. Kościół wierzy, że dzięki tym akcentom ukaże swym wiernym Boga, jakim jest w rzeczywistości, w przepowiadaniu Jezusa Chrystusa, jako dobrego i miłosiernego Ojca. Kościół uczy swych wyznawców żyć w świecie współczesnym, korzystać z jego dóbr i osiągnięć zgodnie z istotnymi wymogami i założeniami Ewangelii.
16. Kościół wierzy w życie pozagrobowe, którego jakość zależna będzie od sądu Bożego, na którym liczyć się będzie stopień zdobytej za życia miłości Boga i bliźniego oraz czyny pochodzące z wiary w Boga (niebo), a kara na oddaleniu człowieka od Boga (piekło).
17. Kościół czci pamięć i przykład świętych, których życie doskonałe według -zasad Jezusa Chrystusa przysporzyło chwały Bogu, stało się chlubą Kościoła i może być wzorem do naśladowania.
18. Kościół daje wyraz przekonaniu, wyrażonemu przed dziesiątkami lat przez śp. bp. Franciszka Hodura, że wszyscy ludzie, jako dzieci jednego Boga-Ojca, są sobie równi, bez względu na przywileje płynące z różnic stanu, z posiadania bogactw, z różnic rasowych, z różnicy płci. Wszyscy ludzie mają jednakowe prawo do bytu, do środków materialnych jak i duchowych, które gwarantują podstawy egzystencji, postęp duchowy i zbawienie.
19. Kościół głosi, że Jezus Chrystus założył swój Kościół i oparł go na fundamencie wiary w swe Bóstwo. Z woli Chrystusa Kościół jest organizacją powszechną, przeznaczoną dla wszystkich ludzi a jego posłannictwem jest nauczanie wiernych dobrego i szlachetnego życia na ziemi oraz osiągnięcia po śmierci celu nadprzyrodzonego, tj. swego zbawienia, czyli osiągnięcia szczęśliwości wiecznej.
20. Głową Kościoła i jedynym pośrednikiem między Bogiem a ludzkością jest sam Jezus Chrystus. Apostołowie i ich następcy, biskupi powołani na swe stanowiska w drodze uświęconego Tradycją Apostolską wyboru przez kler i wiernych, działają na mocy uprawnienia, otrzymanego od Chrystusa i mają święty obowiązek głosić wiernie naukę Ewangelii, zawierającą pełnię Prawdy, Sprawiedliwości, Miłości i Pokoju.
21. Ośrodkiem kultu religijnego jest w Kościele Trójca Przenajświętsza. Matka Boża, jako Matka Zbawiciela  oraz Apostołowie i wszyscy Święci – otaczani są przez Kościół należną im czcią i szacunkiem.
22. Kościół uznaje siedem sakramentów świętych, które są widzialnymi znakami niewidzialnej łaski Bożej, działającej w duszach tych ludzi, którzy przynajmniej nie stawiają jej działaniu przeszkód.
23. Kościół nie uznaje wyłączności spowiedzi usznej i praktyki obowiązkowego celibatu duchownych.
24. Kościół nie podlega zwierzchności Papieża. Biskupa Rzymu uznaje , jako primus inter pares wśród wszystkich biskupów katolickich i  dąży do pełnej komuni z Kościołem Katolickim.
25. Nazwa Kościoła , jako Polski Narodowy Katolicki Kościół jest dla wiernych Kościoła bardzo istotna. Hasła Kościoła Narodowego, nie tylko z ducha, ale także z nazwy, przyświecały twórcom myśli o nim w XVI i XVII wieku. Idąc za głosem Boga, zgodnie z zesłaniem Ducha św., za marzeniami największych polskich myślicieli w przeszłości oraz wieszczów narodowych, polski naród zorganizował właśnie Kościół “Narodowy”, wierzy w niego i potrzebuje go. Inne Kościoły walczyły o prawo istnienia dziesiątki lat, a jednak nie wyrzekły się swych haseł, swej nauki i swojej nazwy. Tym bardziej my, jako wierni polskiego Kościoła, opartego o odwieczne zasady Ewangelii, nie możemy wyprzeć się imienia “Narodowy”, ponieważ z duszy narodu pochodzi, dla szczęścia i zbawienia narodu jest przeznaczony. Dlatego, aby Kościół ten spełniał swe zadania, w duchu i treści musi pozostać chrześcijańskim i katolickim, a w posłannictwie swym Polskim i Narodowym.(Na podstawie: “Prawo istnienia”, Ks. Biskup Franciszek Hodur).
26. Do Kościoła mogą należeć wszyscy ochrzczeni w nim lub innym Kościele chrześcijańskim, przyjmujący zasady wiary PNKK w RP. Wszystkich wiernych dotyczą też zadania Kościoła, gdyż istnieje powszechna odpowiedzialność za Kościół.
27. Wszystkie władze w Kościele pochodzą z wyboru. Reprezentowane są one  przez duchownych – biskupi, kapłani, diakoni, zwłaszcza w sferze udzielania sakramentów i oficjalnego nauczania. Oprócz tego istnieje odrębne powołanie zakonne do duchowego życia doskonalszego. Następnie zasadniczą rolę we władzach Kościoła mają świeccy (z udziałem duchownych) w formie władz i organów kolegialnych – Synod, Rada Kościoła, Zwyczajne i Nadzwyczajne Zgromadzenia Parafialne, Rady Parafialne ).
28. W sprawach gospodarczych i społecznych Kościół otrzymuje władzę bezpośrednio od wiernych, którzy Kościół budują, tworzą, wyznają jego zasady wiary,  utrzymują go i nim się opiekują. Duchowni nie mają uprawnień do jakichkolwiek samodzielnych decyzji w sprawach Kościoła.
29. Kościół nie ustanawia nowych dogmatów i nie wydaje nieomylnych orzeczeń. Nieomylnym jest tylko Bóg, natomiast człowiek, tak jeden, jak i wielu może się mylić. Uchwały i wskazania soborów powszechnych (ekumenicznych) pierwszego Tysiąclecia Kościół przyjmuje, podobnie jak i orzeczenia własnych Synodów .
30. Kościół wyznaje, że ma być i jest aż do skończenia świata realizacją w czasie Dzieła zbawienia, dokonanego przez Jezusa Chrystusa. Ośrodkiem życia Kościoła jest Chrystus i Jego Ewangelia wciąż na nowo odczytywana, rozważana i stosowana. Eucharystia stanowi centrum życia duchowego Kościoła.
Translate »